Future Shock

Zamiast studiować cyfrową rzeczywistość z pokorą i krytycznym myśleniem, przyjmujemy rozwiązania podsuwane przez korporacje i media społecznościowe jakby były nowymi słupami ogłoszeniowymi. Publikujemy swoje życie, życie swoich dzieci, nasze prywatne sprawy — nie zadając pytań o sens, uczciwość i konsekwencje.

Sieć jest nowym światem. Miejscem eksperymentu. Przestrzenią, w której powstają projekty przyszłości. A jednak większość ludzi używa jej w najbardziej prymitywny sposób — jakby wiedzieli, że to zaraz się skończy.

Media społecznościowe stały się społecznościową wersją starych mass mediów. W rękach systemu i banków służą do okłamywania ludzi na globalną skalę. W rękach artystów i intelektualistów ujawniają prymitywizm: zamiast inspirować, stali się akwizytorami, sprzedawcami samych siebie.

Fenomen naszych czasów polega na tym, że dostaliśmy medium zdolne otworzyć prawdziwą dyskusję na niespotykaną skalę, a jednak — używamy go, by zamykać się w bańkach i sprzedawać siebie.

Ludzie cienia są alternatywą dla tego podejścia do cyberprzestrzeni i rewolucji, która się w niej odbywa.

To, że gromadzimy się dziś wokół konceptów Sweet Noise, jest dla mnie niezwykłym potwierdzeniem, że te wszystkie działania i słowa miały sens.

Jeśli dziś trafiają na jeszcze lepszy grunt, to dlatego, że przyciągają ludzi wierzących w swoją własną moc. W indywidualizm. W to, że jako jednostki naprawdę możemy zmieniać świat — ten wokół siebie i ten dalej.

Możemy inspirować się do walki.

Możemy inspirować się do sprzeciwu wobec okropieństw tego świata, takich jak ludobójstwo Izraela w Gazie.

Możemy żądać od tych, którzy byli dla nas ważni, świadectwa człowieczeństwa i jasnego określenia, gdzie stoją w tym momencie historii. Bo jeśli oferują tylko sprzedaż jednej opcji, jednej narracji i pustą rozrywkę w czasie, gdy świat płonie, to powinniśmy zadać pytanie: czy bojkot tych ludzi i ich mediów nie jest dziś najwłaściwszą odpowiedzią?

Bo jeśli prześpimy ten moment, obudzimy się w rzeczywistości przerażającej i obcej.